5. LAS MIEJSKI

Jezioro Długie jest otoczone Lasem Miejskim. To największy w Europie kompleks leśny położony w granicach miasta. Jego obszar to ponad 1400 hektarów. W Lesie Miejskim występuje drzewostan mieszany. W składzie gatunkowym przeważa sosna pospolita, która stanowi około 80% wszystkich drzew. Gatunki uzupełniające to dąb szypułkowy, brzoza brodawkowata, klon pospolity, buk pospolity i świerk pospolity.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Brzoza brodawkowata (Betula pendula) 

To drzewo osiągające nawet 30 m wysokości, jest krótkowieczne. Ma charakterystyczną korę. Na młodych pędach jest pomarańczowo-czerwona, na pniach biała, cienka i łuszcząca się, u starszych gruba, czarno-biała i spękana. Brzoza ma smukły, długi pień oraz luźną koronę ze zwisającymi gałązkami. Liście drobne, nagie, na nagich ogonkach, podwójnie ząbkowane, trójkątne lub rombowe z nasadą szerokoklinowatą. Ze względu na pokrój i korę jest jednym z najładniejszych drzew krajowych.

WIĘCEJ INFORMACJI

Brzoza brodawkowata Betula pendula Roth

gatunek drzewa z rodziny brzozowatych Betulaceae Gray, obejmującej 60 gatunków drzew i krzewów, tworzących z łatwością mieszańce, o charakterystycznym lekkim, zwiewnym pokroju korony, z najczęściej jasną, łuszcząca się korą, gatunek krótkowieczny (ok. 100 lat)

synonimy: pol. brzoza zwisła, brzoza gruczołowata; łac: m.inn. Betula alba, Betula montana, Betula verrucosa, Betula virgultosa,

Podgatunki: Betula pendula subsp. pendula, Betula pendula subsp. mandshurica (Regel) Ashburner & McAll. Betula pendula subsp. szechuanica (C. K. Schneid.) Ashburner & McAll.

Odmiany naturalne: 1/ Betula pendula var. fontqueri (Rothm.) G.Moreno & Peinado, 2/ Betula pendula var. oycowiensis (Besser) Dippel – brzoza ojcowska

Odmiany uprawne: liczne odmiany ozdobne o różnym pokroju, ulistnieniu, ubarwieniu liści, sadzone w parkach i ogrodach.: Youngii – parasolowata, Fatigiata – stożkowata, Dalecarlica – strzępolistna, Purpurea – purpurowa, Golden Cloud – zółta (złota), Birkalensis, Tristis, Obelisk i inne.

OCHRONA PRAWNA I KATEGORIA ZAGROŻENIA

W Polsce brzoza ojcowska Betula pendula var. oycowiensis (Besser) Dippel, będąca wg współczesnej taksonomii odmianą brzozy brodawkowatej Betula pendula, endemit skrajnie rzadki nieliczny (ok. 250 osobników) podlega ochronie gatunkowej ścisłej i wymaga ochrony czynnej (Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, Dz.U. 2014 poz. 1409); wpisany na Czerwoną listę roślin i grzybów Polski (kat. Zagrożenia: V – narażony na wyginięcie), do Polskiej Czerwonej Księgi Roślin (kat.: EN – zagrożony; globalny status zagrożenia: VU –narażony na wyginięcie.

Odmiana Betula pendula var. fontqueri (Rothm.) G.Moreno & Peinado o szerokim rozprzestrzenieniu nie podlega ochronie prawnej.

WYGLĄD I CECHY KLUCZOWE

Pokrój

Drzewo o silnie rozwiniętej koronie, dzięki długim i cienkim gałązkom zwisającym z konarów lekkiej, zwiewnej, o kształcie wydłużonego owalu, (odmiany hodowlane mogą mieć inny pokrój korony). Osiąga wysokość do 30 m, wysokości.

Kora

Kora na młodych pniach pomarańczowoczerwona; na starszych biała, ale z ciemnymi wyraźnymi smugami lub rombami, łuszcząca się okrężnie, u nasady starych pni gruba, czarna i spękana.

Pędy

Nagie (nieowłosione), szorstkie, pokryte małymi białymi brodawkami (dobrze widoczne w słońcu), fioletowobrązowe.

 

Liście

Blaszka liściowa trójkątna lub romboidalna (3–7 cm długości i 2–5 cm szerokości) o szerokoklinowatej bądź ściętej nasadzie, gładka, wzdłuż dwóch brzegów od nasady po wierzchołek podwójnie ząbkowana z długim (3 cm), gładkim ogonkiem liściowym; nasada blaszki liściowej jest lekko zaokrąglona lub niezaokrąglona a szczyt długi i ostro zakończony; blaszka liściowa ciemnozielona na górnej powierzchni, jasnozielona do szaro-zielonej na dolnej powierzchni, z charakterystycznym, gęstym, siateczkowatym unerwieniem; nerwy są lekko brunatne lub prawie białe.

Pączki nagie, lepkie, u nasady rozszerzone, na wierzchołku zaostrzone; najmłodsze liście są lepkie i słabo owłosione.

Kwiaty

Kwiaty zebrane w kwiatostany zwane kotkami, jasnozielone (żeńskie), żółtozielone (męskie).

Owoce

Owoce (orzeszki) zebrane są w kotkowatym owocostanie; podłużnie eliptyczne z dużymi skrzydełkami; łuski owocowe trójklapowe.

ZASIĘG

Gatunek występujący jako gatunek rodzimy w lasach borealnych i liściastych zrzucających liście na zimę praktycznie całej Europy, Azji (Rosja, Chiny, Kazachstan, Japonia, Korea, Irak, Iran, Mongolia), północnej Afryki (Maroko) i północnej Ameryki (wschodnia i zachodnia Kanada, Alaska). Rozprzestrzenia się też w innych rejonach i jest uprawiana w wielu krajach świata.

W Polsce jest gatunkiem pospolitym, występującym w całym kraju i w niższych partiach gór

WYSTĘPOWANIE W OLSZTYNIE

Gatunek pospolity, występujący na terenach leśnych, zadrzewieniach oraz w nasadzeniach zieleni miejskiej w całym mieście.

ELEMENTY BIOLOGII GATUNKU

Megafanerofit, kwitnie w kwietniu, gatunek wiatropylny, lekkonasienny , tzw. „pionierski”, charakterystyczny dla wczesnych stadiów sukcesji ekologicznej, gdyż lekkie nasiona zaopatrzone w skrzydełka rozsiewane są przez wiatr na duże odległości. Typowy gatunek dla suchych, piaszczystych terenów. Występuje w lasach liściastych, borach mieszanych i sosnowych, w zaroślach i na zrębach, wzdłuż szlaków kolejowych, jako jeden z pierwszych zasiewa się na nieużytkach.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Dąb szypułkowy (Quercus robur)

To potężne drzewo dorastające do wysokości 38 m. Ma szeroką, rozłożystą koronę z grubymi, powyginanymi konarami. Pień ma korę szarą, z krótkimi, głębokimi spękaniami. Liście grube, skórzaste, klapowane, ze względu na dużą zawartość garbników często pozostają przez zimę na drzewie. Owoce dębu – żołędzie – stanowią cenny pokarm dla wielu leśnych zwierząt. Jest drzewem długowiecznym, żyje kilkaset, a nawet ponad 1000 lat.

WIĘCEJ INFORMACJI

Dąb szypułkowy Quercus robur L.

gatunek drzew z rodziny bukowatych Fagaceae., obejmującej 670 gatunków drzew, rzadko krzewów, w tym ok. 200 gatunków z rodzaju Quercus; z rzucajćych liście na zime, gatunek długowieczny (ponad 1000 lat)

Podgatunki: Quercus robur subsp. robur L.; Quercus robur subsp. brutia (Ten.) O.Schwarz; Quercus robur subsp. imeretina (Steven ex Woronow) Menitsky; Quercus robur subsp. pedunculiflora (K.Koch) Menitsky

Odmiany uprawne: liczne odmiany ozdobne o różnym pokroju, ulistnieniu, ubarwieniu liści, sadzone w parkach i ogrodach: Argenteovariegata – białolistna, Atropurpurea – czerwonolistna, Concordia – żółtolistna, Cupressoides – cyprysowata, Fatigiata – stożkowata, Pendula – zwisająca, Pectinata – strzępolistna, Purpurascens – purpurowa.

OCHRONA PRAWNA I KATEGORIA ZAGROŻENIA

Nie podlega ochronie prawnej, jedynie stare, szczególnie okazałe osobniki objęte są ochroną jako pomniki przyrody.

WYGLĄD I CECHY KLUCZOWE

Pokrój

Drzewo o silnie rozwiniętej, szerokiej, rozłożystej, nieregularnej koronie, z charakterystycznie faliście powyginanymi konarami;; kształt korony w przypadku drzew rosnących samotnie jest szerokostożkowy, a korona jest nisko osadzona na stosunkowo krótkim pniu dochodzącym do 2-3 m średnicy, w przypadku drzew rosnących w drzewostanach korona jest słabiej rozbudowana, jajowata lub cylindryczna, wyżej osadzona na walcowatym pniu (odmiany hodowlane mogą mieć inny pokrój korony). Osiąga wysokość do 38 m wysokości (czasami nawet do 50 m).

Kora

Kora drzew młodych jasnoszara do ciemnobrązowej, gładka, drzew starszych szara, ciemnoszara, z krótkimi, głębokimi, bruzdowanymi spękaniami.

Pędy

Srebrzyste, jasnoszare, oliwkowoszare, rzadziej brązowe lub czerwonobrązowe (zależnie od nasłonecznienia); nagie; połyskujące; ze skupieniami pomarańczowobrązowych, okrągławych pąków szczytowych otoczonych zazwyczaj kilkoma pąkami bocznymi oraz ze skrętolegle osadzonymi na pędach, jajowatymi, słabo zaostrzonymi na wierzchołku, czarno obrzeżonymi a na końcach czarnymi pąkami bocznymi; międzywęźla na pędach są krótkie i nagie.

Liście

Liście skrętoległe, wyrastające w pękach; blaszka liściowa skórzasta, obustronnie naga; ciemnozielona na górnej powierzchni, żółtawozielona na dolnej, odwrotnie jajowata, czasem eliptyczna (5–18 cm długości i 2,5–12 cm szerokości), najszersza w 2/3 długości; głęboko wcięta, klapowana, o nieregularnych zaokrąglonych klapach (3-7 par), uszatej lub sercowatej nasadzie; z krótkim (do 7 mm), gładkim ogonkiem liściowym, półkulistym w przekroju o żółtawej barwie.

Kwiaty

Kwiaty rozdzielnopłciowe; kwiaty męskie zebrane w długie (2-6 cm), luźne, zwisające, nieciągłe kwiatostany zwane kotkami o barwie od żółtej do bladozielonej (gdy rozwijają się liście brązowieją); kwiaty żeńskie są niepozorne, rozwijają się na szczytach tegorocznych pędów, zebrane po 2–5 w kwiatostany na długich szypułkach

Owoce

Owoce (orzechy) zwane potocznie „żołędziami”, owalnie jajowate z ostrym wyrostkiem na szczycie (1,5–3,5 cm długości; 1,5–2 cm szerokości); gładkie; początkowo zielonej barwy, w miarę dojrzewania zmieniające kolor na jasnobrązowy, z charakterystycznymi paskami; zebrane zwykle po kilka (najczęściej po 2) na długich, giętkich szypułkach (5-12 cm),; osadzone w półokrągłych, nagich, zielonych kupulach (tzw. miseczkach).

ZASIĘG

Gatunek występujący jako rodzimy w lasach liściastych zrzucających liście na zimę praktycznie całej Europy, poniżej 63° szerokości północnej oraz w Azji (Gruzja, Armenia, Azerbejdżan, Turcja, Iran) i północnej Afryce, sięgając w górach Europy do wysokości ok. 1300 m n.p.m. (najwyżej odnotowany w w Alpach – 1420 m n.p.m.), a w Azji na Kaukazie do wysokości 1800 m n.p.m.

W Polsce jest gatunkiem rozprzestrzenionym niemal na całym obszarze kraju, sięgając w południowej Polsce do wysokości 600 m n.p.m., jedynie w Tatrach i na Podhalu nie rośnie w stanie naturalnym.

WYSTĘPOWANIE W OLSZTYNIE

Gatunek występujący w drzewostanach leśnych oraz w nasadzeniach parkowych, dawnych przydrożnych alejach (np. ul. Żurawia, ul. Tuwima).

ELEMENTY BIOLOGII GATUNKU

Jest gatunkiem wiatropylnym, charakterystycznym dla zbiorowisk leśnych tzw. zespołów dąbrów świetlistych, dąbrów acidofilnych niżowych, dąbrów podgórskich oraz lasów mieszanych. Często występuje przy ciekach wodnych oraz na rozlewiskach w dolinach dużych rzek w łęgach, gdyż dobrze znosi okresowe zalewy. W Polsce największe skupiska dębów szypułkowych to Puszcza Białowieska, Puszcza Borecka, dolina Odry na Nizinie Śląskiej oraz Dąbrowy Krotoszyńskie, Lasy Czeszewskie i Lasy Czerniejewskie. Występuje głównie na glebach świeżych, głębokich, żyznych, bogatych w związki mineralne i organiczne na podłożu gliniastym, piaszczystym lub torfowym. Na glebach suchych i uboższych w składniki mineralne rośnie słabiej; drzewa są często skarłowaciałe, krzaczaste. Jest drzewem światłolubnym, ciepłolubnym; w Polsce w zależności od warunków klimatycznych kwitnie od kwietnia do maja wraz z rozwojem liści; osobniki pojedynczo rosnące zaczynają kwitnąć i owocować w wieku 40-50 lat, a w drzewostanach w wieku 60-80 lat.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Sosna pospolita (Pinus sylvestris)

To najpospoliciej spotykany w Polsce gatunek z krajowych sosen. Osiąga wysokość do 40 m. Długi, smukły pień pokryty jest ceglastoczerwoną, cienką i łuszczącą się korą. Sosna jest drzewem zimozielonym, co oznacza że igły pozostają na drzewie przez cały rok. Szyszki zawierają nasiona będące pokarmem mieszkańców lasu.

WIĘCEJ INFORMACJI

Sosna zwyczajna Pinus sylvestris L.

gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych Pinaceae, obejmującej 220-250 gatunków drzew, rzadko krzewów

Podgatunki: Pinus sylvestris var. sylvestris L.; Pinus sylvestris var. hamata C. Steven; Pinus sylvestris var. mongolica Litvinov

Ekotypy: w różnych warunkach siedliskowych tworzy różniące się morfologicznie formy środowiskowe tzw. ekotypy, np. sosna mazurska, sosna taborska, sosna supraska

Odmiany uprawne: odmiany ozdobne o różnym pokroju korony i ubarwieniu liści, sadzone w parkach i ogrodach: Aurea (żółte igły), Fastigiata (piramidalna korona), Watereri (krótkie igły zebrane w charakterystyczne kopuły, poskręcane konary, przypomina pokrojem drzewka bonsai)

OCHRONA PRAWNA I KATEGORIA ZAGROŻENIA

Nie podlega ochronie prawnej, jedynie stare, szczególnie okazałe i nietypowe osobniki objęte są ochroną jako pomniki przyrody.

globalny status zagrożenia: LC – najmniejszej troski

WYGLĄD I CECHY KLUCZOWE

Pokrój

Drzewo iglaste o luźnej koronie; w drzewostanach o stożkowatym kształcie, wysoko osadzonej na długim pniu (tzw. strzale); u drzew rosnących na terenie otwartym początkowo stożkowatej, a wraz z wiekiem coraz bardziej rozłożystej, zaokrąglonej; pień dojrzałych drzew najczęściej o średnicy 0,5-1,2 m; konary rosnące w pozornych okółkach; osiąga wysokość przeciętnie 30-40 m ((najwyższe okazy w Puszczy Białowieskiej osiągają wysokość ponad 45 m).

Kora

Kora u podstawy pnia gruba, szarobrązowa, głęboko bruzdowana, tworzy duże szarobrunatne płaty, niekiedy z nierównymi purpurowymi brzegami; kora pni i konarów z początku tworzy czerwonoszare płaty, z wiekiem nabiera intensywnej pomarańczowo-różowej, żółto-czerwnej, ceglastoczerwonej barwy, szczególnie w górnej połowie pnia, cienka (papierowa), łuszcząca się cienkimi płatami.

Pędy

Jasne, zielono-brązowe, nagie.

Liście

Igły szarozielone, osadzone po dwa na krótkopędach (u młodych drzew na szczytach pędów igły mogą być osadzone po 3 lub 4 na krótkopędzie); sztywne, twarde, zaostrzone, dość krótkie (3-8 cm) i dość mocno skręcone dookoła swej osi w porównaniu do innych gatunków sosen 2-igłowych

Kwiaty

Kwiaty rozdzielnopłciowe; kwiaty męskie stanowią liczne pręciki o żółtym zabarwieniu, długości 5-8 mm, gęsto skupione u podstawy młodych pędów; kwiaty żeńskie w formie zielonkawych lub czerwonawych łusek zebranych w stojące, szyszkowate kwiatostany, wyrastające na końcach młodych pędów.

Szyszki

Szyszki dość drobne (3-8 cm), jajowate, bardzo zmienne, osadzone na krótkich szypułkach, po 2-3 obok siebie na pędach; łuski wąskie i sztywne; tarczki łusek zwykle matowe i szare, romboidalne, płaskie lub stożkowato uwypuklone z prostym albo hakowato wygiętym wyrostkiem zagiętym ku szczytowi lub nasadzie szyszki, lub z wyrostkiem zredukowanym; nasiona z dużymi skrzydełkami.

ZASIĘG

Gatunek występujący jako rodzimy w środkowej i północno-wschodniej Europie, gdzie ma dość zwarty zasięg (od Szkocji, północnej Skandynawii po obszar Serbii) w zachodniej i południowo-wschodniej Europie (Półwysep Iberyjski, Francja, półwysep Bałkański, Grecja), gdzie występuje wyspowo oraz w Azji (między 65 a 500 stopniem szerokości geograficznej północnej – od Turcji po Morze Ochockie). Wsiedlona poza naturalny zasięg, gdzie lokalnie się rozprzestrzeniła, np. w USA, Kanadzie, Nowej Zelandii,

W Polsce jest gatunkiem pospolitym, rozprzestrzenionym na całym obszarze kraju.

WYSTĘPOWANIE W OLSZTYNIE

Gatunek występujący w drzewostanach leśnych oraz czasami w nasadzeniach zieleni lub pozostałych w granicach osiedli mieszkaniowych fragmentów drzewostanów naturalnych.

ELEMENTY BIOLOGII GATUNKU

Jest gatunkiem wiatropylnym, jednopiennym, charakterystycznym dla zbiorowisk leśnych borowych (bory sosnowe, bory mieszane), lasów mieszanych zajmują bardziej nasłonecznione i suchsze tereny oraz lasów gospodarczych (monokultury sosnowe). Na północy towarzyszą jej świerk pospolity Picea abies, brzoza brodawkowata Betula pendula, jarząb pospolity Sorbus aucuparia oraz osika Populus tremula, na południu także sosna czarna Pinus nigra, kosodrzewina Pinus mugo i limba Pinus cembra, na wschodnich krańcach zasięgu limba syberyjska Pinus sibirica. Występuje na różnych typach gleb, od piaszczystych i gliniastych po torfowiska. Jest drzewem światłolubnym.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Klon pospolity (Acer platanoides)

To duże drzewo o rozłożystej koronie. Dorasta do wysokości 30 m. Ma jasnoszarą korę z pionowymi, płytkimi spękaniami. Duże 5-klapowe liście pięknie przebarwiają się w okresie jesiennym. Kwitnie najwcześniej z krajowych klonów, równocześnie z rozwojem liści. Owoce klonu (orzechy), posiadają dwa rozwarte, błoniaste skrzydełka, co sprawia że są przenoszone z wiatrem na znaczne odległości.

WIĘCEJ INFORMACJI

Klon zwyczajny Acer platanoides L.

gatunek drzew liściastych z rodziny mydleńcowatych Sapindaceae, obejmującej 1600 gatunków drzew i krzewów, w tym ok. 100 gatunków z rodzaju Acer; zrzucających liście na zimę; gatunek krótkowieczny (ok. 150 lat)

Podgatunki: Acer platanoides susp. platanoides L.; Acer platanoides subsp. turkestanicum (Pax) P.C.DeJong

Odmiany uprawne: liczne odmiany ozdobne o różnym pokroju korony, kształcie i wielkosci blaszki liściowej, ubarwieniu liści, często sadzone w parkach, ogrodach, zieleni miejskiej: np. Columnare, Crimson Column, Crimson King, Cucullatum, Dissectum, Drummondiii, Faassen’s Black, Globosum, Goldsworth, Laciniatum, Lorbergii, Palmatifidum, Purple, Reitenbachii, Schwedleri.

OCHRONA PRAWNA I KATEGORIA ZAGROŻENIA

Nie podlega ochronie prawnej.

WYGLĄD I CECHY KLUCZOWE

Pokrój

Drzewo o silnie rozwiniętej, szerokiej, rozłożystej (do 20 m szerokości), okrągławej lub parasolowatej koronie; pień regularny, osiągający ok. 1,5 m średnicy (odmiany hodowlane mogą mieć inny pokrój korony); osiąga wysokość 30 m (najwyższy w Europie klon zwyczajny rośnie w Puszczy Białowieskiej – ma ponad 37 m wysokości)

Kora

Kora drzew młodych i konarów cienka, czerwonawo-brązowa, gładka; z wiekiem kora na pniu zmienia się w szarą, gęsto płytko bruzdowaną, a u drzew najstarszych jest czarna, głęboko bruzdowana.

Pędy

Pędy oliwkowozielone do brązowych z białymi plamkami, gładkie, błyszczące, szerokie; pąki szczytowe jajowate, okryte gładkimi, czerwonobrązowymi łuskami z zielonymi plamkami u podstawy, drobno orzęsionymi na brzegach; pąki boczne czerwonobrązowe przylegające do pędów.

Liście

Liście naprzeciwległe, pojedyncze; blaszka liściowa do 15 cm długości i 10–18 cm szerokości, płaska, naga, jedynie na spodniej stronie występują kępki włosków w kątach żyłek; blaszka ciemnozielona na górnej powierzchni, jaśniejsza na dolnej, dłoniasto klapowana; 5-7 klap z ostrymi wierzchołkami i zaokraglonymi wcięciami między klapami; brzeg blaszki liściowej ząbkowany; blaszka liścia osadzona na długim i cienkim czerwonawej barwy ogonku liściowym, maczugowato zgrubiałym u nasady; po przerwaniu lub zgnieceniu ogonka liściowego wycieka z niego mleczny sok.

Kwiaty

Kwiaty niepozorne, zielonkawożółte do jaskrawozółtych w podniesionych baldachogronach; kwitnie w kwietniu i maju.

Owoce

skrzydlaki (ulistnione orzeszki) szeroko rozwarte (do około 180°), płaskie, gładkie, osadzone na szypułkach; początkowo żółtozielone, dojrzewając przebarwiają się na kolor beżowy.

ZASIĘG

Gatunek występujący jako rodzimy od Pirenejów poprzez południową Francję, Europę środkową i południowo-wschodnią (na północ sięga południowych obszarów półwyspu Skandynawskiego, Finlandii i Rosji, na wschód Białorusi, europejskiej części Rosji i zachodniej Ukrainy) po Kaukaz (Gruzja, Armenia, Azerbejdżan, Iran, Afganistan, Kirgistan oraz Tadżykistan).

Wprowadzony poza granice naturalnego występowania, np. do Anglii i Ameryki Północnej (gatunek inwazyjny).

W Polsce występuje powszechnie na całym niżu i w niższych położeniach górskich (do wysokości 1100 m n.p.m) na terenie całego kraju.

WYSTĘPOWANIE W OLSZTYNIE

Gatunek pospolicie występujący w drzewostanach leśnych oraz w nasadzeniach parkowych i wśród zieleni miejskiej.

ELEMENTY BIOLOGII GATUNKU

Jest gatunkiem zapylanym przez owady, kwitnącym przed rozwojem liści na przełomie kwietnia i maja, typowym fanerofitem (rośliny jawnopączkowe) i mezofitem (gatunek występujący na średnio i zmienno-wilgotnych siedliskach). W Polsce zazwyczaj rośnie w lasach mieszanych z bukiem i lipą, w Polsce północno-wschodniej występuje w charakterystycznych lasach niżowych lasach zboczowych klonowo-lipowych. Występuje głównie na glebach przepuszczalnych, piaszczystych, ilastych, gliniastych lub wapiennych, o odczynie obojętnym, ale toleruje różne typy podłoża. Jest drzewem światłolubnym (preferuje stanowiska nasłonecznione i tylko lekko zacienione). Nasiona dojrzewają we wrześniu- październiku; rozsiewane przez wiatr; zaczyna owocować najczęściej w wieku 25–40 lat.

Leave a Reply