11. MIESZKAŃCY PARKU

W sąsiedztwie olsztyńskiej starówki zlokalizowany jest Park Podzamcze. Przez park malowniczo przepływa rzeka Łyna. W koronach wysokich drzew rosnących w parku liczne gatunki znajdują zarówno pokarm, jak i schronienie.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Kos (Turdus merula)

Średniej wielkości ptak osiągający długość 23-29 cm i rozpiętość skrzydeł 34-38 cm. Ma jednolitr czarnr ubarwienier ciała kontrastujące z jasnym żółtym lub pomarańczowy dzióbem. Samice mają barwę wyraźnie rozjaśnioną. Kosy zakładają gniazda na drzewach lub krzewach. Gniazdo kosa budowane jest przez samicę i przypomina kształtem czarkę. Jaja wysiaduje z reguły samica. Samiec pod jej nieobecność pilnuje lęgu i wówczas często siada na jajach. Kosy najczęściej mają dwa lęgi w roku, a w korzystnych warunkach nawet trzy. Odżywiają się głównie owadami. W Polsce kos podlega ochronie gatunkowej ścisłej.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Muchołówka żałobna (Ficedula hypoleuca)

Osiąga rozmiar około 13 cm przy rozpiętości skrzydeł około 21-24 cm. Samiec w szacie godowej ma czarny wierzch z białymi plamami na skrzydłach, białym spodem i białymi plamami na czole. Ogon ma czarny, biało obrzeżony. W tym okresie łatwo odróżnić go od samicy. W mieście muchołówkę można spotkać w parkach, większych zadrzewieniach i ogrodach. Chętnie zasiedla budki lęgowe. Gniazdo budowane jest przez samicę z mchu, gałązek i suchej trawy, wyściełane piórami i sierścią. Głównym pokarmem muchołówek są owady, które chwytają w locie lub znajdują na ziemi. Na terenie Polski gatunek ten podlega ochronie ścisłej.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Jeż wschodni (Erinaceus roumanicus)

Osiąga długość około 30-35 cm. Ma wydłużony pysk, zakończony nosem, który stanowi jego narząd dotyku. Grzbiet jeża jest gęsto pokryty kolcami, natomiast brzuszna część ciała w całości porośnięta miękkimi włosami. Jeże prowadzą nocny tryb życia. W mieście zasiedlają parki i ogrody przydomowe. Głównym pokarmem jeży są owady, poza tym są wszystkożerne. W okresie późnej jesieni i zimy zapadają w stan hibernacji: temperatura ciała się obniża, a serce wykonuje jedynie 5 uderzeń na minutę.  W ten sposób ukryte w norkach, pogrążone we śnie, oczekują na nadejście wiosny. Jeże w Polsce objęte są częściową ochroną gatunkową.

fot. Krzysztof Lewandowski
fot. Krzysztof Lewandowski

Wiewiórka (Sciurus vulgaris)

Tułów wraz z głową osiągają długość 19-23 cm, ogon 15-20 cm, a masa ciała 250-340 gramów. Wiewiórka ma długie uszy zakończone charakterystycznymi pędzelkami. Grzbiet, głowa, ogon i boki ciała są rude z białą częścią brzuszną. Jesienią, przed nadejściem chłodów wiewiórka zmienia futro na bardziej gęste. Zmianie ulega także jego kolor. Zimą przybiera odcień szarości.  Wiewiórki można spotkać w parkach oraz lasach liściastych. Potrafią budować gniazda w koronach drzew, jednak najczęściej zasiedlają dziuple, które wykładają mchem i porostami. Podstawę wyżywienia wiewiórki stanowią nasiona i owoce drzew, zjada również owady, jaja a nawet pisklęta. Jesienią gromadzi zapasy na zimę. Nie zapada w sen zimowy. W Polsce objęta ochroną częściową.

Leave a Reply